Początki Buska sięgają XII w., kiedy wokół kościoła św. Leonarda pojawiła się osada pasterska. W 1185 r. właściciel Buska i okolic - rycerz Dersław sprowadził do osady zakonnice norbertanki. Zapisał im później w testamencie cały swój majątek. Od 1241 r. przez kilkaset lat Busko było własnością klasztoru. W 1252 r. otrzymało od Bolesława Wstydliwego immunitet skarbowy, w którym król zezwolił klasztorowi m.in. na eksploatację solanki.Jest to pierwsza wzmianka o wykorzystaniu buskiej wody mineralnej.

W 1287 r. Busko otrzymało z rąk księcia Leszka Czarnego prawa miejskie. Korzystne położenie miasta na skrzyżowaniu szlaków handlowych sprawiło, że w 1412 r. król Władysław Jagiełło nadał mieszczaństwu przywilej cotygodniowego targu i dwóch jarmarków rocznie. Odtąd przez cały wiek XV i XVI miasto przeżywało swój rozkwit, słynęło z handlu i produkcji sukna. Od połowy XVII wieku wojny i antymieszczańska polityka szlachty spowodowały zubożenie Buska. Okres ponownego ożywienia wiąże się z odkryciem w 1776 r. źródeł solankowych. Zaczęto eksploatować sól, lecz wkrótce zaniechano jej wydobycia ze względu na nieopłacalność produkcji.

W 1808 r. magister medycyny Winterfeld z Pińczowa, przeprowadził pierwsze badania nad wykorzystaniem miejscowych wód do leczenia. Do Buska zaczęli przyjeżdżać pierwsi kuracjusze zwani wówczas „gośćmi kąpielowymi".

W 1819 r. dobra norbertanek przejął rząd. Po pożarze miasta w 1820 r., Busko wziął w dzierżawę Feliks Rzewuski. Znając lecznicze działanie buskich wód wybudował, dzięki pomocy warszawskiej spółki, łazienki według projektu znanego architekta włoskiego Henryka Marconiego. Wokół zakładu zaprojektowany został, przez ogrodnika Ignacego Hanusza - rozległy park zdrojowy z unikalną roślinnością, który zgodnie z pomysłem H. Marconiego połączył górne miasto z nową dzielnicą zdrojową. W 1828 r. na leczeniu przebywało już 202 gości.

W 1836 r. nastąpiło uroczyste otwarcie uzdrowiska. Pod koniec XIX wieku Busko zaliczano do najwartościowszych i najliczniej odwiedzanych uzdrowisk europejskich. O popularności kurortu świadczyło 2.431 kuracjuszy przebywających w 1899 r. na leczeniu. W tym czasie powstawały liczne wille zdrojowe i pensjonaty dla gości kuracyjnych. Uzdrowisko szybko stało się modne a z każdym rokiem przybywało kuracjuszy. Jeden z dzierżawców dr A. Dobrzański obok wód siarczkowych zastosował do leczenia muły borowinowe.

W okresie międzywojennym nastąpiła intensywna rozbudowa uzdrowiska. Z inicjatywy dr Szymona Starkiewicza i dzięki pomocy społeczeństwa w 1924 r. powstało sanatorium dziecięce „Górka". W 1936 r. z inicjatywy ówczesnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, oddano dla kuracjuszy duży obiekt „Wojskowy Szpital Sezonowy Busko Zdrój" (dziś 21 Wojskowy Szpital Uzdrowiskowo-Rehabilitacyjny).

Odkrycie po II wojnie światowej nowych bogatych złóż wód siarczkowych umożliwiło dalszy rozwój uzdrowiska. Od początku lat 60-tych rozpoczęto budowę nowych sanatoriów: Związku Inwalidów „Nida", Szpitala Uzdrowiskowego „Krystyna", a w latach 70. „Włókniarz",„Rafał",„Radek" (dziś Hotel „Gromada"), a w następnych latach - sanatorium „Zielona".

Dla dzieci niepełnosprawnych wybudowano nowoczesny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy. Dzisiejsze Busko, to prężnie rozwijający się ośrodek sanatoryjno-wypoczynkowy, centrum administracyjne, stolica powiatu buskiego.

Okoliczne wsie stanowią region rolniczy, gdzie przeważają uprawy warzyw oraz sadownictwo, a najmodniejszą sferą działania gospodarstw wiejskich jest ostatnio agroturystyka.