Gmina Busko - Zdrój leży w Niecce Nidziańskiej na wysokości 230 m n.p.m. między Górami Świętokrzyskimi, a Wyżyną Krakowsko - Częstochowską. Dodatkowym atutem naszego regionu jest położenie na skrzyżowaniu ciągów komunikacyjnych: Warszawa - Tarnów, Katowice - Lublin, Łódź - Krynica.

Powierzchnia Miasta i Gminy Busko - Zdrój wynosi 236 km², w tym miasto Busko - Zdrój leży na terenie 12,28 km². Na danym obszarze zamieszkuje ogółem 33866 osób, przy czym w samym mieście zameldowanych jest 18482 osoby, a pozostałe 15384 zamieszkuje w poszczególnych sołectwach.

Do najważniejszych zabytków nieruchomych znajdujących się na terenie miasta Busko-Zdrój zaliczamy:

W skład zespołu uzdrowiskowego w Busku - Zdroju wchodzą: Łazienki - budynek Uzdrowiska (obecnie Sanatorium „Marconi" przy ul. 1 Maja nr 10), które uznano za zabytek decyzją WKZ w Kielcach z dnia 16.10.1957r., Nr Kl.4-A-2/155/57, nr rejestru 509, oraz Park (obecnie Park Zdrojowy) w Busku-Zdroju, wpisany do rejestru zabytków decyzją WKZ w Kielcach z dnia 28.01.1965r., L.dz.Kl.VIa-2/2//65, nr rejestru 2. Obecnie zespół wpisany jest do rejestru zabytków Województwa Świętokrzyskiego pod nr A.20/1-22. Centralne miejsce parku zdrojowego zajmuje gmach późnoklasycystycznych „Łazienek", wybudowany w 1836r. przez architekta włoskiego pochodzenia Henryka Marconiego.

Marconi wzorował się na starorzymskich obiektach użyteczności publicznej i wybudował gmach na planie litery „T", złożony z wysokiego korpusu głównego i dwóch parterowych bocznych skrzydeł, tworzących wraz z ryzalitem, wysuniętym czołem korpusu elewację frontową - od północy.

Przy narożnikach skrzydeł bocznych- kolumnadowych, wybudowano dwie oficyny piętrowe, początkowo służące jako pawilony mieszkalne. Ryzalit frontowy ma otwarty portyk arkadowy, wsparty na kolumnach w stylu korynckim. W pierwszej sali, czyli pijalni wód mineralnych, znajdują się kolumny z głowicami korynckimi, tworząc jak gdyby bramy w czterech kierunkach, a patrząc do góry widzimy dekoracyjną galeryjkę.

Przy wejściu do sali koncertowej stoją posągi gipsowe Orfeusza i Eurydyki. Po przebudowaniu „Łazienek" w roku 1955, powstało nowe sanatorium, wówczas jedno z najnowocześniejszych w kraju. Gmach „Łazienek" stał się niejako herbem uzdrowiska Busko-Zdrój i wizytówką miasta.

Obiekty zabytkowe o istotnym znaczeniu dla regionu wpisano do rejestru zabytków, który na terenie województwa świętokrzyskiego prowadzi Świętokrzyski Wojewódzki Konserwator Zabytków.

Na terenie Miasta i Gminy Busko-Zdrój do rejestru zabytków wpisanych jest 29 obiektów tj.:

Do rejestru zabytków województwa świętokrzyskiego, zabytek ruchomy wpisywany jest na podstawie decyzji wydanej przez Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na wniosek właściciela zabytku. Zabytek może być również wpisany na listę po wydaniu przez Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na podstawie decyzji wydanej z urzędu, w przypadku uzasadnionej obawy zniszczenia, uszkodzenia lub nielegalnego wywiezienia zabytku za granicę.

Centralną ewidencję zabytków ruchomych prowadzi Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków w Warszawie.

Najcenniejsze obiekty ruchome Miasta i Gminy Busko-Zdrój wpisane są do rejestru zabytków na mocy decyzji Wojewódzkiego Świętokrzyskiego Konserwatora Zabytków w Kielcach.

Zabytki ruchome stanowią z reguły wyposażenie kościołów Gminy Busko-Zdrój.

Do rejestru zabytków nie wpisuje się eksponatów wpisanych do inwentarza muzeum lub wchodzącego w skład narodowego zasobu bibliotecznego.

Muzeum jest to instytucja kultury, która gromadzi, rejestruje, konserwuje i przechowuje oraz udostępnia publiczności w formie wystaw dobra i wytwory kultury w zakresie sztuki, wiedzy, przyrody oraz prowadzi działalność naukową, oświatową i popularyzatorską.

Muzeum stanowi skarbnicę historii regionu i narodu, jest owocem pasji ludzi zamieszkujących dane terytorium. Zbiór skatalogowany w danej instytucji, jest efektem wieloletnich często mozolnych zabiegów lokalnych instytucji, samorządów, towarzystw regionalnych i innych.