Na terenie Gminy Busko-Zdrój zachowały się cmentarze, które wyznaczają ciągłość historyczną rodzin, pokoleń, ale także narodów i państw i stanowią istotny element kulturowy.

W 1978r. w Siesławicach na polu P. Józefa Komora ekipa archeologiczna kieleckiego Muzeum Narodowego odkryła na głębokości półtora metra bogato wyposażony zespół grobowy szybowo-niszowy kultury ceramiki sznurowej sprzed około czterech tysięcy lat, składający się z szybu i połączonych z nim trzech nisz wydrążonych w gliniasto-ilastym podłożu. W trzech podziemnych komorach grobowych z oddzielnymi włazami znaleziono sześć szkieletowych pochówków ludzkich - trzech mężczyzn i trzy kobiety. Nisze miały kształt eliptyczny, a wysokość ich wynosiła 85 cm. Wejścia z szybu do nisz miały kształt kolisty o średnicy 60 cm i były usytuowane na głębokości 110 cm od powieszchni pola. Przy szkieletach znaleziono trzy amfory, sześć misternie zdobionych pucharów glinianych, dwie siekiery i dwa noże krzemienne, topór kamienny oraz ozdoby z kości i miedzi.

Znalezisko to, jest najstarszym zachowanym cmentarzem w okolicy Buska-Zdroju.

Z epoki brązu pochodzą dwa kolejne cmentarzyska, odkryte na terenie miasta i w najbliższym sąsiedztwie.

Pierwsze z nich odkryte zostało w 1942r. na gruntach majątku Wysoczyzna (rozległy garb terenowy na zachód od obecnej ul. Dmowskiego). Właściciel działki wyorał, a następnie rozkopał grób, w którym obok szkieletu znalazł kilka monet. W 1958r. dzierżawca majątku Wysoczyzna dokonał kolejnych odkryć grobów. Archeolodzy, którzy przeprowadzili prace wykopaliskowe znaleźli m.in.: siekiery krzemienne, groty do strzał, gliniane puchary. Cmentarzysko datowane jest na XIVw. p.n.e.

Drugie cmentarzysko, obrządku ciałopalnego z kręgu kultury łużyckiej, odkryto w 1955r. we wsi Wełecz. Cmentarzysko datowane jest na X w. p.n.e.

Kolejnym cmentarzem zabytkowym, zlokalizowanym na terenie Gminy Busko-Zdrój jest cmentarz przy kościółku p.w. św. Leonarda. Cmentarz ten funkcjonował do końca XIXw., a ostatni pochówek miał miejsce 5 lipca 1892r. Wśród zachowanych kilkunastu nagrobków uwagę zwraca mogiła rodziny Rzewuskich, w której spoczywa m.in. Feliks Rzewuski - dzierżawca dóbr ziemskich i założyciel uzdrowiska w Busku oraz kamienny nagrobek Pawła Sołtyka, który zmarł w 1829r.

Obecny cmentarz parafialny powstał około 1860r. i usytuowany jest w rejonie ulic: Langiewicza i Szanieckiej. Niewiele historycznych nagrobków zachowało się do dnia dzisiejszego. Najstarsza zachowana mogiła na tym cmentarzu to mogiła 25 powstańców z grupy płk. Dionizego Czachowskiego, poległych w dniu 18 marca 1863r., w rejonie lasu wełeckiego w czasie bitwy pod Grochowiskami. Na szczególną uwagę zasługuje nagrobek powstańców styczniowych oraz nagrobek kpt. Andrzeja Brzuchala-Sikorskiego- kapelmistrza I Brygady Legionów Polskich, zmarłego 2 grudnia 1931r., a także monumentalny nagrobek braci Królów - członków PPS, uczestników wydarzeń 1905r., więzionych i prześladowanych przez carat.

Na terenie miasta Busko-Zdrój znajdują się również pozostałości cmentarza wybudowanego w 1917r. (w rejonie obecnej ulicy Prusa). Na cmentarzu spoczywa 167 żołnierzy rosyjskich i 37 austro-węgierskich. Po II wojnie światowej ulegał stopniowej degradacji. W 1989r. Zdzisław Osiński na wniosek przedstawicieli Austriackiego Czerwonego Krzyża wykonał i ustawił na cmentarzu krzyż. W północno-wschodniej części miasta, przy drodze do Zbrodzic, znajdują się również pozostałości cmentarza żydowskiego, powstałego w 1862r. Zdewastowany w 1944r. przez niemieckich żołnierzy. Na początku lat siedemdziesiątych ocalałe resztki nagrobków zostały zebrane w jednym miejscu, a teren cmentarza wyrównany. Obecnie cmentarz stanowi własność żydowskiej gminy wyznaniowej żydowskiej w Katowicach.