Zapraszamy do uzdrowiska Busko-Zdrój. Noclegi, restauracje, aktywny wypoczynek, sanatoria, Uzdrowisko na 4 pory roku, Nocleg, w busku, sanatoria, noclegi, kwatery, pensjonaty, hotele, firmy, buskowianka, pokoje, handel, usługi, woda, mineralna, gazowana, niegazowana, kwatery, zabiegi, borowina, reumatyzm, krio, marconi, źródlana, wiadomośći, konkursy, imprezy, firmy, biznes, zdrowie, odnowa, biologiczna, busko, zdroj, zdrój, Busko, uzdrowisko, sanatorium, Busko-Zdrój, pokoje gościnne w Busku-Zdroju, masaż, fizykoterapia, kuracja, wypoczynek, aktualnosci, aktualności, wiadomości, wiadomosci, Ponidzie

LEGENDA

grzyby

runo leśne

zwierzeta

przyjazd ze zwierzętami

jadalnia

wyżywienie

konie

jazda konna

koscioly

zabytki sakralne

namiot

rozbicie namiotu

narty

wyciąg narciarski

nocleg

nocleg

ogniska

ognisko, grill

parking

parking

plywanie

kąpielisko

prysznic

łazienka

rower

wypożyczanie rowerów

ryby

wędkowanie

sady

sad owocowy

sport

rekreacja

wycieczki_piesze

wędrówki piesze

zabytki

zabytki

inwalida

dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych

×

Buskie solanki nie od razu służyły celom leczniczym. Pierwszym dokumentem, który o nich wspomina jest przywilej handlowy Bolesława Wstydliwego z 1252 roku, zezwalający na eksploatację ich pokładów i warzenie soli.

Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 roku Polska utraciła żupy solne w Wieliczce i Bochni oraz warzelnie soli w Małopolsce Wschodniej. Prusy i Austria narzuciły wysokie ceny, wręcz rujnujące polską gospodarkę. Król Stanisław August powołał więc państwową służbę geologiczną, której głównym zadaniem było wykrycie złóż soli. Pierwszym badaczem, który opublikował opis geologiczny wypływów solanki w Busku był Jan Filip Carosi. Kilka lat później w 1784 r. warzelnię soli odwiedzili kolejni geolodzy: Jerzy Forster, Jan Jaśkiewicz, Franciszek Scheidt i Berniard, którzy stwierdzili, że buska solanka zawiera: "dwie kwinty soli w pincie wody", co w przeliczeniu na miary dziś obowiązujące wynosiło prawie 6 g soli w 1 l. wody. Była to więc woda bardzo silnie zmineralizowania. Eksploatację solanki przerwano z chwilą włączenia Buska do zaboru austriackiego (gdzie były pokłady soli) w wyniku trzeciego rozbioru Polski.

Miejscowa ludność od wieków znała dobroczynne działanie buskich solanek. Leczono nimi owrzodzenia i choroby skóry. Jednak pierwsze próby leczniczego ich wykorzystania podjęto dopiero na początku XIX wieku.

W 1808 r. dr Jan Winterfeld z Pińczowa rozpoczął eksperymenty medyczne z udziałem żebraków i zwierząt. Choć początkowo nie był do końca przekonany o leczniczym działaniu wód, z czasem uzyskał wspaniałe rezultaty. Szczęśliwym zrządzeniem losu jednym z jego pacjentów był leczący reumatyzm dzierżawca Buska – Feliks Rzewuski , który przekonawszy się o wspaniałych właściwościach leczniczych buskich wód założył spółkę warszawskich akcjonariuszy a następnie otrzymał zezwolenie na otwarcie uzdrowiska. Feliks Rzewuski przystosował budynek poklasztorny (były budynek Sądu Rejonowego) dla potrzeb kuracjuszy. Obok założył „ogród spacerowy" pełen drzew, klombów, krzewów (obecnie ulice: Staszica, Sądowa , Os. Legionów Polskich) oraz zbudował pijalnię wód mineralnych. Beczki i wanny kąpielowe zainstalowano również w budynku, w narożu obecnego Placu Zwycięstwa i Alei Mickiewicza. Od 1824 roku rozpoczęto leczenie wodami mineralnymi, a w 1828 roku Busko znane już było jako uzdrowisko.  

Feliks Rzewuski dążył do zbudowania w Busku uzdrowiska z prawdziwego zdarzenia. Do realizacji tego zamiaru potrzebne były pieniądze, a zyski od małej liczby kuracjuszy były niewielkie - w 1828 roku leczyło siętu zaledwie 202 kuracjuszy (w 1833 roku - 1040).

W 1823 roku Feliks Rzewuski będący już radcą miejskim, wydzierżawił od Rady Miejskiej propinację miejską (prawo do produkcji i sprzedaży trunków). Zyski z propinacji pozwoliły Rzewuskiemu na budowę gmachu zdrojowego tzw. Łazienek. W 1824 roku zlecił on budowę Łazienek polskiemu architektowi pochodzenia włoskiego Henrykowi Marconiemu. W 1830 roku na zlecenie Rzewuskiego dokonano analizy chemicznej buskich wód mineralnych, potwierdzając tym, że wody te posiadają wysokie wartości lecznicze. 1 czerwca 1836 roku uruchomiono pierwszy zakład kąpielowy, mieszczący się w pięknym budynku Łazienek zaprojektowanym w stylu klasycystycznym i jednocześnie te datę przyjmuje się jako datę otwarcia uzdrowiska. Leczenie kuracjuszy przeniesiono z centrum miasta do Zdroju. Założenie parku Rzewuski powierzył znanemu ogrodnikowi Ignacemu Hanuszowi. Uzdrowisko szybko stało się modne i zaczęło się pomyślnie rozwijać. Powstawało coraz więcej obiektów leczniczych, przybywało też kuracjuszy, których w 1860 roku zarejestrowano już 415.

Po wygaśnięciu praw dzierżawnych uzdrowisko przez 10 lat było spółką skarbu państwa po czym zostało wydzierżawione – początkowo hrabiemu Henrykowi Łubieńskiemu a następnie doktorowi Andrzejowi Dobrzańskiemu, który obok wód zastosował do leczenia muły mineralne. Pod koniec XIX w powstał „Zarząd Skarbowy Wodami Mineralnymi w Busku”. W tym samym czasie zrejestrowano w Busku 2431 kuracjuszy.

W okresie międzywojennym nastąpiła intensywna rozbudowa uzdrowiska. Z inicjatywy dr. Szymona Starkiewicza i dzięki pomocy społeczeństwa w 1924 roku powstało sanatorium dziecięce „Górka”. 3 lata przed wybuchem II wojny światowej z inicjatywy ówczesnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, oddano dla kuracjuszy „Wojskowy Szpital Sezonowy Busko-Zdrój”, dziś 21 Wojskowy Szpital Uzdrowiskowo-Rehabilitacyjny. W czasie działań wojennych buskie łazienki uległy poważnej dewastacji. Do remontu przystąpiono bezpośrednio po zakończeniu wojny rozpoczynając równocześnie intensywną rozbudowę uzdrowiska. Dokonano także nowych wierceń, natrafiając na dalsze bogate źródła mineralne.

Od początku lat 60-tych XX w rozpoczęto budowę nowych sanatoriów, m.in.: Związku Inwalidów „Nida” i Szpitala Uzdrowiskowego „Krystyna” a w latach 70-tych sanatorów: „Włókniarz”, „Rafał” i „Radek” (dziś Hotel „Gromada”). Jako następna powstała „ Willa Zielona” a dla niepełnosprawnych dzieci wybudowano nowoczesny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy. Obecnie bazę sanatoryjną stanowi trzynaście obiektów, które dysponują 2066 miejscami dla kuracjuszy, sanatoria są na bieżąco rozbudowywane, co stale podnosi tę liczbę. Rocznie wykonywanych jest ok. półtora miliona zabiegów, z czego 800 tysięcy to kąpiele siarczkowe.

Teksty źródłowe:
Wikipedia
www.busko-zdroj.com

Marciniec, Kurortu czar, Busko-Zdrój 2009
M. Jurecki, Ponidzie. W świętokrzyskim stepie., Kraków 2007
L. Marciniec, Buska Starówka Zdrojowa, Busko-Zdrój 2006
Tamże

© Copyright 2011 Urząd Miasta i Gminy w Busku-Zdroju Projekt i realizacja Crafton    |    Korekta: Norbert Garecki

...dla rozwoju Województwa Świętokrzyskiego...

Projekt: "Kampania promocyjna Miasta i Gminy Busko-Zdrój oraz utworzenie centrum informacji
turystycznej" współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego
w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2007-2013